Blogs

De Cultuurcoaches houden sinds kort een blog bij over hun werk, over cultuur in de stad of over wat hen ook bezighoudt.

#2 Laura | Klaprozen in Slaaghwijk

Heb je wel eens goed gekeken naar een klaproos? Daar moet je dan de tijd voor nemen, misschien wel even door de knieën gaan of op de hurken zitten. Maar dan heb je ook wat.
Een klein wonder ontvouwt zich daar voor je ogen. Zelfs op gronden waar plantjes moeilijk tot bloei komen, daar lukt het de klaproos toch om een klaprooswaardig bestaan op te bouwen. Soms staan ze in groepjes bij elkaar, die klaprozen. De bloemhoofdjes naar elkaar toe gebogen en op een natuurlijke manier zijn ze helemaal oké met hun omgeving. Het felle rood lijkt uit een verftube te komen. Zo valt de klaproos-schoonheid nog meer op tussen onkruidachtigen, op het gras of tegen een blauwe lucht.

De Turkse dichter Fakir Baykurt (1929-1999) zag de klaproos ook. Hij was onderwijzer en vakbondsleider in zijn geboorteland en werd tijdens een staatsgreep in de jaren ’70 gevangengezet om zijn anders denken.
Hij dacht, onder meer, na over de klaproos en de schoonheid ervan. Hij dacht na over hoe in moeilijke omstandigheden juist iets moois kon ontstaan. Hij verwonderde zich erover dat klaprozen eigenlijk tegen de verdrukking in groeien en schreef daar een prachtig gedicht over: ‘Gelincikler’. Klaprozen.

Ook poëzie kan in elke omgeving ontstaan. Daar is geen vruchtbare grond voor nodig. Net als de klaproos. Je moet er alleen maar even tegenaan lopen.

Als Cultuurcoaches hebben wij de opdracht om cultuur naar de Leidse wijken te brengen. Dat doen we graag. We organiseren projecten op het gebied van kunst, muziek, theater, dans of nieuwe media. Maar soms merk je ineens dat er al heel veel moois te vinden is in de Leidse wijken. De afgelopen weken hebben we hard gewerkt aan vier verschillende culturele wandelingen. Er zijn routes in Leiden Zuidwest, Leiden Mors, Leiden Noord en Slaaghwijk waarbij we je langs inspirerende en kunstzinnige plekken in de wijken leiden.

In de culturele wandeling Slaaghwijk vind je ook het gedicht ‘Gelincikler’ van Fakir Baykurt over de klaprozen, wil je het lezen in Slaaghwijk? Ja, dan moet je de wijk in en even ruim de tijd nemen, misschien even door de knieën of op de hurken zitten en goed zoeken.
Maar dan heb je ook wat. 

#1 Laura | Droom van een Cultuurcoach in lockdown

‘Hoe is het om Cultuurcoach te zijn in deze tijd?’ vraagt de stagiaire van een collega-instelling. Ze interviewt ons via Zoom. Ik antwoord zoals ik dat al maanden doe. Ik vertel hoe we met lockdownprojecten toch publiek bereiken, online ‘leuke dingen’ ontwikkelen, dat we creatieve makers zijn, snel kunnen schakelen en de moed er proberen in te houden.

Wanneer ik ’s avonds een projectplanning weer heb aangepast en mijn pc afsluit, denk ik nog eens over de vraag. Dan besef ik me dat ik helemaal niet beter weet.
Ik begon met Cultuurcoach-zijn op twee maart 2020. En na twaalf dagen, die bol stonden van nieuwe kantoorlogistiek, belangrijke overleggen en klinkende glazen op een Leids terras, proostend en morsend op de kennismaking én een hoofd wat vol plannen en verwachtingen zat, liepen we BAM halsoverkop met zijn allen die eerste onbekende knakker van een lockdown tegen het lijf.

Ik weet niet hoe het is om Cultuurcoach te zijn in een open stad. Hoe het is om Cultuurcoach te zijn in-niet-lockdown. Ik weet niet hoe het is om Cultuurcoach te zijn zonder corona-maatregelen, zonder RIVM-bericht en, zonder spannende persconferenties, zonder zorgen om die prachtige Leidse culturele instellingen die al zo freaking lang leeg staan dat de echo er oneindig is, zonder zorgen om een projectplanning in de ijskast te zetten, zonder zorgen om directe collega’s, zonder zorgen om stadscollega’s die je uit het netwerk kent, zonder zorgen om kwetsbare ouderen of thuiszittende wijkbewoners en vooral zonder zorgen om de Leidenaren die huilend aan een tafeltje zitten om de sluiting in hún Buurthuis. Ik weet dat niet.

Wat ik wel weet is, dat zorgen toenemen bij gebrek aan perspectief. Niet alleen voor collega’s of wijkbewoners is dat sprankje aan de horizon belangrijk, maar voor iedereen. Ook bij cultuurmakers en kunstenaars gaat het creatieve brein de andere kant opwerken als er geen uitzicht is. Ik ben een groot voorstander van veranderingen. Zo heb ik twee (werk)motto’s van biologe Johanna Westerdijk hoog in het vaandel staan: ‘Werken en feesten vormt schoone geesten’ en ‘Van een saai en eentonig leven gaat zelfs een schimmel dood’.
Maar nu, na tien maanden lockdown, droom ik van een werkperiode zonder al teveel verandering.
Mijn Cultuurcoachdroom is tijd. Tijd om projecten uit te voeren, tijd om een verdiepende verankering van kunst & cultuur te bewerkstelligen in een stabiele structuur.
Ik droom van saai en hunker naar eentonig.
Al is het maar voor even.